En Olot hai unha aprendiza de santeira que leva as mans manchadas de escaiola e cartón pedra, e que sabe algo que a maioría dos visitantes non sospeitan: a vila que hoxe ensina fachadas modernistas e santos tallados a man foi, hai seiscentos anos, arrasada case por completo por un terremoto. Ela propón percorrer once paradas polo centro histórico —un teatro que ardeu e se ergueu de novo, unha casa que se vestiu de modernismo en 1912, unha igrexa que recuperou os seus santos, o primeiro taller de imaxinería relixiosa da vila, o santuario onde, segundo a lenda, un touro atopou o que ninguén buscaba— ata rematar diante dunha torre cun corazón agochado en pedra. Ao rematar, se quedan pernas, convida a subir ao volcán máis urbano de Europa. Un paseo curto e chan polo centro histórico, para facer en familia, con amigos ou en parella.
«Eh, vós! Si, os que vides buscando lava e cráteres. Sentádevos un momento, que vos vou amosar outra cousa. Chámome Roser. Levo desde os doce anos coas mans metidas en escaiola e cartón, dándolles forma a santos que rematan en altares de medio país. Aquí en Olot dásenos ben modelar caras. Tanto, que cando un terremoto tirou case toda a vila ao chan —si, un terremoto, aquí, hai seiscentos anos— volvémola erguer con estas mesmas mans. Os volcáns xa os tedes na postal. O que non sae en ningunha postal é isto: unha vila que caeu dúas veces e aprendeu a reconstruírse as dúas. Seguídeme. Voulle amosar as caras que ninguén mira.»
📷 Wamito
· Public domain
📷 Nasobema lyricum
· CC0
Fotos emprestadas de Wikimedia Commons coa licenza de cada autor, mentres preparamos as nosas.
