En 1887 a filoxera chegou a Sant Sadurní d'Anoia e en cinco anos deixou sen viña a un pobo enteiro que vivía do viño. Un século despois, os veciños montáronlle unha festa. A propia filoxera guíavos polas súas rúas —o concello que ergueron en plena ruína, a casa onde sete veciños se conxuraron para vencela, a torre que sobreviviu a unha guerra, a praza que inventou un costume— ata un camiño entre viñas, onde vos amosará a cicatriz que todas as cepas do Penedès levan a un palmo do chan. Daquel desastre saíu a comarca do cava que hoxe coñecedes. Un paseo chan, para facer en familia, con amigos ou en parella.
Chsss. Aquí abaixo. Na terra. Non me vedes, claro: mido un milímetro e son amarela, do tamaño dun gran de pementa. Son a filoxera. E hai cento corenta anos comín este pobo enteiro. Vin de América sen que ninguén me convidase, agochada entre unhas raíces. Eu non mordo as follas, aventureiros: iso é de afeccionadas. Baixo ás raíces e, sen que ninguén vexa nada, seco a planta enteira. Cando a cepa se dá conta, xa non hai cepa. En 1887 atopáronme aquí ao lado. Cinco anos despois, nove de cada dez viñas estaban tocadas. Un pobo que vivía do viño, e de súpeto sen viño. Tiveron que marchar cincocentos. E aínda así gañáronme. Como vinganza, convertéronme na besta da súa festa. Percorrede o pobo comigo e ao final ensínovos a cicatriz coa que me derrotaron.
📷 Enric
· CC BY-SA 4.0
📷 Enric
· CC BY-SA 4.0
Fotos emprestadas de Wikimedia Commons coa licenza de cada autor, mentres preparamos as nosas.